Seestar S50 Pro na żywo z balkonu w Rzeszowie

To darmowy podgląd na żywo z mojego teleskopu Seestar S50 Pro, który stoi na balkonie w Rzeszowie. W trakcie sesji widzisz aktualne zdjęcie nieba, które z każdą klatką jest dokładniejsze, plan na noc, mapę nieba z kadrem teleskopu i galerię wcześniejszych zdjęć.

Gdy jest pogodnie i ciemno - zwykle od zmierzchu astronomicznego do świtu. Zapowiedź najbliższej sesji pokazuję na stronie głównej w miejscu zdjęcia. W dzień, przy chmurach albo deszczu teleskop odpoczywa i wtedy możesz przeglądać galerię.

Najpewniej jest dzień, niebo jest zachmurzone albo teleskop przygotowuje się do kolejnego obiektu (celowanie, ostrość, pierwsza klatka). Pierwsze zdjęcie nowego obiektu pojawia się zwykle po kilku minutach.

Nie - to mój prywatny teleskop i sesje planuję sam. Możesz za to na mapie nieba przesuwać kadr Seestara i sprawdzać, co by się w nim zmieściło. Jeśli masz pomysł na obiekt, napisz w księdze gości.

Nie, podgląd jest darmowy i bez reklam. Jeśli chcesz wesprzeć rozwój serwisu, możesz postawić mi kawę - pomaga to kupować kolejne akcesoria i rozwijać nowe funkcje.

Zdjęcia są moje. Do celów prywatnych - śmiało oglądaj i udostępniaj link do strony. Jeśli chcesz użyć zdjęcia w publikacji, prezentacji czy w sieci, napisz do mnie przez formularz kontaktowy na astronocnik.pl.

To smart teleskop firmy ZWO: obiektyw 50 mm, kamera, montaż, ostrzenie, filtr i komputer w jednej obudowie. Sterujesz nim z aplikacji w telefonie - sam znajduje obiekt na niebie, ustawia ostrość i składa zdjęcia na bieżąco.

Tak, to jeden z najprostszych sposobów, żeby zacząć astrofotografię. Nie trzeba ustawiać montażu na Gwiazdę Polarną, szukać obiektów ani obrabiać zdjęć w programach - pierwsze efekty są już po kilku minutach. Ograniczeniem jest mała średnica i krótka ogniskowa, więc drobne galaktyki i planety wychodzą małe.

Najlepiej wychodzą jasne mgławice, duże galaktyki i gromady gwiazd. Seestar robi też zdjęcia i filmy Księżyca i Słońca (ze specjalnym filtrem słonecznym). Planety są widoczne, ale jako małe tarcze - do nich lepszy jest teleskop o dłuższej ogniskowej.

Zarys jasnego obiektu widać po kilku minutach. Dobre zdjęcie mgławicy z miasta to zwykle 1-3 godziny łącznego naświetlania, a słabsze obiekty potrzebują kilku nocy. Na stronie możesz to zobaczyć na żywo - suwak pokazuje, jak zdjęcie poprawiało się z każdą klatką.

Standardowo Seestar pracuje w trybie azymutalnym i niebo w kadrze powoli się obraca, co ogranicza czas pojedynczej klatki. W trybie równikowym teleskop jest pochylony zgodnie z osią obrotu Ziemi, więc kadr się nie obraca i można naświetlać dłużej - u mnie do 60 sekund na klatkę.

Do mgławic emisyjnych świetnie sprawdza się wbudowany filtr przeciw zanieczyszczeniu światłem (LP). Filtry wąskopasmowe jeszcze mocniej tłumią łunę miasta, ale wymagają dłuższego naświetlania. Galaktyki i gromady lepiej fotografować bez filtra wąskopasmowego, bo świecą w szerokim zakresie barw.

Nie, Seestar ma automatyczne ostrzenie. Przy dużych zmianach temperatury w nocy warto je powtórzyć, bo obiektyw lekko zmienia ostrość, gdy stygnie.

Tak - wilgotne noce potrafią zaparować obiektyw w kilkadziesiąt minut. Pomaga osłona przeciwrosowa i grzałka na obiektyw. Seestar ma wbudowaną grzałkę, a ja dodatkowo steruję nią w trakcie sesji.

Da się - ta strona jest na to dowodem. Łuna miasta rozjaśnia tło i obniża kontrast, ale smart teleskop, filtr przeciw zanieczyszczeniu światłem i dłuższy czas naświetlania sporo nadrabiają. Najtrudniej jest ze słabymi galaktykami, najłatwiej z jasnymi mgławicami i gromadami.

To 9-stopniowa skala jasności nocnego nieba: 1 to idealnie ciemne niebo z dala od miast, 9 to centrum dużego miasta. Mój balkon w Rzeszowie to około 7, czyli niebo podmiejskie i miejskie - widać tylko jaśniejsze gwiazdy, a Drogi Mlecznej gołym okiem nie widać.

Tak, zwłaszcza w okolicach pełni - rozjaśnia całe niebo podobnie jak łuna miasta. W planie nocy pokazuję odległość każdego celu od Księżyca. Przy jasnym Księżycu wybieram mgławice emisyjne i filtr, a galaktyki zostawiam na ciemniejsze noce.

Bo w ciągu roku Ziemia obiega Słońce i nocą patrzymy w inną stronę kosmosu. Latem i jesienią królują Łabędź, Lutnia i Andromeda, zimą Orion i Byk, wiosną galaktyki w Pannie i Wielkiej Niedźwiedzicy. Wykres w planie nocy pokazuje, jak wysoko jest każdy obiekt o danej godzinie.

Tylko automatycznie i oszczędnie: to surowe stacki, rozjaśnione i z usuniętą poświatą tła (DBE). Zdjęcia nie są obrabiane ręcznie, retuszowane ani poprawiane sztuczną inteligencją (AI jest tylko w opowieściach Hikari). Tak wygląda materiał, z którego dopiero powstaje finalne zdjęcie.

Pojedyncza klatka z miasta zbiera mało światła z obiektu, a dużo szumu. Gdy klatek przybywa, szum się uśrednia, a słaby sygnał mgławicy się sumuje. Dlatego zdjęcie z każdą minutą jest czystsze i bardziej szczegółowe.

DBE (Dynamic Background Extraction) to usuwanie gradientu tła, czyli nierównej poświaty od lamp, łuny miasta i Księżyca. Program modeluje samo tło nieba i odejmuje je od zdjęcia, dzięki czemu obiekt jest wyraźniejszy, a rogi kadru nie są jaśniejsze od środka.

Pozwalają podkręcić zdjęcie po swojemu: jasność, kontrast, nasycenie kolorów i czerń tła. Zmiany widzisz tylko Ty i nikomu niczego nie psujesz. Przycisk „Przywróć” wraca do ustawień wyjściowych.

To reakcje widzów na zdjęcie z danej nocy. Nie wymagają logowania, a reakcje z podglądu na żywo przechodzą razem ze zdjęciem do galerii. Dzięki nim widzę, które obiekty podobają się najbardziej.

Powstaje na żywo w Twojej przeglądarce - nie ma żadnego pliku audio. Kilka pętli gra pojedyncze, miękkie nuty z jednej skali, każda w innym rytmie, więc układ nigdy nie powtarza się dokładnie (ten pomysł znamy z płyty Briana Eno „Music for Airports”). Z aktualnego zdjęcia program liczy jasność, barwę i kontrast i lekko zmienia wysokość, gęstość i jasność dźwięków. Muzyka startuje dopiero po kliknięciu ikonki nutki i zawsze możesz ją wyłączyć.

Hikari (po japońsku „światło”) to narratorka tej strony - postać, która podczas transmisji czyta krótkie nocne opowieści, kiedy ja śpię. To postać fikcyjna, nie prawdziwa osoba.

Tak. Opowieści są przygotowane z pomocą AI, na podstawie moich notatek i faktów z projektu, a czyta je głos AI, który stworzyliśmy specjalnie dla Hikari. W odtwarzaczu jest widoczny znaczek „AI” - po najechaniu myszką lub dotknięciu pokazuje pełną informację.

Opowieść jest dostępna, gdy transmisja jest włączona - także chwilę przed startem sesji, kiedy teleskop czeka na pierwsze zdjęcie. Wtedy nad zdjęciem pojawia się ikonka gwiazdki z falą dźwięku - dotknij jej, żeby włączyć. Nic nie włącza się samo, możesz przewijać i cofać o 10 sekund, a muzyka w tle cichnie na czas opowieści. Jeśli zgodzisz się na statystyki, strona anonimowo zlicza, do którego momentu słuchasz (bez adresu IP) - dzięki temu wiem, czy opowieści są ciekawe. Same kliknięcia w Hikari i jej archiwum liczę u wszystkich, ale tylko jako liczby: bez adresu IP, bez plików cookie i bez żadnego identyfikatora.

Nowa opowieść jest dla wszystkich tylko w noc swojej premiery, podczas transmisji. Następnego dnia w południe trafia do Archiwum Hikari - wejście jest w galerii, pod opisem „Prosto z teleskopu”. Archiwum to mój prezent dla osób, które wsparły projekt kawą. Nie jest na sprzedaż - kod wysyłam osobiście, w podziękowaniu. Listę opowieści widzi każdy.